Love The Life

هیچ وقت نشده بتونم نهایت ذهنم، حتی یکمشو واسه کسی بریزم بیرون،و نخواهم ریخت ، عمل می کنم.

 توی یه برزخی زندگی می کنم که تنها امکاناتم خیالمه! به قول کارتون سیندرلا، خوابامو چی؟ کسی حق نداره مزاحم خواب دیدن و فکر کردن باشه! حداقل امیدوارم یه روزی برسه که ...

آدم وقتی شروع میشه که دلش تنگ بشه، اولش هی یاد خاطرات و آدم ها می افته، بعد کم کم هی دلش تنگ تر و تنگ تر میشه، تا می رسه به وقتی که دیگه دلی در کار نیست!

اون وقت همون یاد ها کم و بیش هست، اما دیگه دلی نیست...یاد توی مغزه، پس ازون به بعد به همه چیزٍ گذشته ها فقط با چشم مغز نگاه می کنی، نه چشم دل... تا حالا شده بفهمی چی می گم؟

تا حالا شده خیلی وقت باشه که عزیزانت رو ندیده باشی و اونوقت حوصله نداشته باشی بری ایران؟  در حالی که در واقع تا الان از روحت دور بودی؟ تنهایی چنبره زده باشه روت و نتونی تکون بخوری؟ رخوت؟ مثله اینکه دیگه دل ندارم...غربت چه چیزا میاره سر آدم!

و بالا آسمونه، پایین آسمونه، تو بین آسمونایی، ازین که هیچ انتهایی نمی بینی بی قراری، هیچ زمینی نیست، کوهی نیست، خونه ای نیست، از بین ابرها رد می شی، زمانی که زمینی نیست و همه چیز تا ابد آبیه...

but i gotta keep strong

gotta keep my head held high

there always be another mountain

i gonna wanna make it move

there's gonna be an uphill battle

sometimes gonna have to lose

ain't about how fast i get there

ain't about what's waiting on the other side

it's a climb

No I'm not breaking

عینهو مهتابی دستشوییمون شده... ( >>سیستم ) هی روشن خاموش می شه. خوبیش اینه که من امیدوارم که بالاخره روشن می شه...

از روزگار به خاطر نبودنش (!) شاکیم...

راستش یک مسئله ای بود که واقعا خیلی مضحکانه فراموشش کرده بودم!

"" اینکه اصلا من وبلاگ رو برای چی زدم!""

الان به خاطر همین، پاشین برین تو آرشیو اسفند بی زحمت و نظرتون رو برای پست " بی عنوان " بگید، خواهشا!!!!

خیلی از نظرهای منطقی خوشحال میشم....

خونه ی ما خیلی جالبه، وقتی می خوام برم بیرون میرم چراغ اتاقو یا پنکه روشن کنم، تا چراغ روشن شه میرم دستشویی:

۱-هوا روشن باشه: میرم دستشویی وقتی برگشتم میرم تو اتاقم اون موقع چراغ روشنه لباس می پوشم...

۲- هوا تاریک باشه: میرم دستشویی تا چراغ دستشویی روشن شه میرم وسایلمو برمی دارم بعد چراغ دستشویی روشن می شه میرم و بعد میرم تو اتاقم،پنکه هنوز روشن نشده ولی چراغ،چرا..لباس می پوشم میرم بیرون...

میرم دکمه ی آسانسور رو میزنم تا آسانسور بیاد طبقه ی ۱۷ با همسایه ها سلام و علیک میکنیم (ماشاالله نصفی هم تو طبقه ی ما ایرانین) آسانسور میاد میرم.... 

وقتی برگشتم هنوز پنکه روشن نشده.....

موقع خواب: میرم تو اتاق چراغو روشن می کنم (قبلا دستشویی رفتم) بعد تا روشن شه به خودم فحش میدم، پنکه رو روشن میکنم، تا روشن شه، ۵۰ تا تست فیزیک (یا یه درس اختصاصی دیگه) میزنم...

جواب ها رو هم چک کردم...تموم شد ولی پنکه هنوز نمیچرخه!!!!!

در نتیجه با سیستم کتاب های باریک! اندکی انگولکش می کنم و پس از مدتی مذاکره روشن می شه...

می خوابیییییییییییییییییم............

از علاقمندان به همدردی تقاضا می شود هر چه سریع تر یه فکری به حالم بکنید.

هم اکنون نیازمند یاری سبز^۱تان هستیم.بنیاد امور علافان خاص.

در مجموع...یه دوستی هم داشتیم آدم باحالی بود گم شد دور از جون.

۱: هیچ گونه ربط سیاسی نداره

پی نوشت: بنده رابینسون کروزوه در چزیره ای دور هستم.

• خاطرات شخصی
• از اونایی که بدی دیگران بنویسن

دیشب که خیلی دلم گرفته بود(بگو کی نمی گیره!) ییهو نشستم خوندم اون دومی رو.

خیلی خوب بود.

من یه معلم داشتم اسمش خانم علامی بود.ایشالا هرجا هست موفق باشه بچه هاشم همینطور. معلم چهارم دبستانم بود.خیلی خیلی خیلی برام الهام انگیز بود(موقعی که ۱۰ سالم بود)

آقا یهو من دیشب خاطره ی اینو خوندم...چنان دلم باز شد انگاری چنته ریختی توش!

نوشته بود که:

.....در زندگی هیچ وقت توکل به خدا تلاش و آرزوها را فراموش نکن....(اون سه نقطه ها یعنی از سر و ته ادامه داره)

یه چیز دیگه هم نوشته بود که همیشه خدا رو به خاطر اینکه بهم پدر و مادر فهیم داده شکر کن.. و از این جور چیزا.

""البته نوشته بود که منم خدا رو شکر می کنم همچین شاگرد باهوشی داشتم""

خلاصه ما دیشب متحول شدیم یهو...

امیدوارم به همه ی آرزوهایی که دیگران نوشته بودن برسم!

هی دلم می خواست آپ کنم ولی آپم نمیومد! الانم یکم میاد.

یکی از دوستامو به طور خیلی اتفاقی وقتی که از یک مهمونی خسته شده بودم و ناچار اومدم پای اینترنت در نت! پیدا کردم....و چتیدیم با هم. بسیار اتفاق میمونی بود و بس بِشاش(زیر ب کسره هست) شدییییییم.

آخه حدود ۶ ماه هست که دوستمو ندیده  بودم و در ۱ سال آیندخ هم نخواهم دید.

تف تو حلقش چقدم بد چت میکنه....اه.

برم من به چتم برسم!

بابا به خدا، به پیر(حالا جوون عاقل هم بود اشکال نداره) به پیغمبر، من آدم خیلی خجسته دلی بودم.

من عمری می گذشت اگر یک روز کامل هم دربه دری می کشیدم هر هر می خندیدم.

چه روزگاریست....(چه ادبی!)

من الان از نظر خدا خیلی مومنم! چون ۴۰ روزم که هیچی ۲۰ روزم هم بی غصه نیست! (شایدم اینا غصه نیست)

به هر حال جا داره بگم:

چقد این روزگار دل سنگ با ما...

شبه.الان ساعت ۱۲:۳۶ .

شاید همیشه همه چیز حکمته.ما باید فقط به خدا متوسل شیم که کلاهمونو باد نبره.

چه گیری افتادیم ها!

اتفاقا امروز یه سری کالسکه ی بچه ی خیلی خوشگل دیدم به مامانم گفتم کاشکی یکم دیرتر به دنیا میومدم! یا اصلا...هیچی بابا غلط کردم.